Stærsta áskorunin sem mörg byggðarlög á Íslandi standa frammi fyrir í dag er fólksfækkun, brothætt atvinnulíf, erfið aðstaða ungs fólks til að setjast að og takmarkað aðgengi að fjármagni og þróunartækifærum. Þar geta legið mikil sóknarfæri í Evrópusambandsaðild.

Ef þú segir NEI í þjóðaratkvæðagreiðslunni ertu að taka risastóra ákvörðun. Ekki aðeins fyrir landið okkar heldur einnig fyrir framtíðarkynslóðir þess en líklega líða áratugir þar til næst verður sest að samningaborðinu vegna ESB aðildar.

JÁ í haust skapar unga fólkinu okkar einstakt tækifæri til enn betri lífskjara – tækifæri sem annars mun ekki gefast næstu áratugina í landinu okkar.

Það er ekki tilviljun að þeir sem hagnast mest á þessu kerfi vilja halda því óbreyttu. Þeir vilja ekki að við sjáum samninginn. Þeir vita að stöðugra kerfi myndi bæta kjör almennings, en taka af þeim sjálfvirkan og auðveldan ávinning.

Innleiðingarblekkingin var samin til að fá ákveðna niðurstöðu í pólitískri umræðu þess tíma, sem gekk út á hversu mikið af Evrópureglum Ísland væri að innleiða sem EES ríki miðað við það sem aðildarríkin innleiddu.

Það gerist ekki lýðræðislegra en að spyrja þjóðina beint, viltu að við höldum áfram viðræðum við ESB til að við sjáum hvernig samning við getum fengið? Rökin gegn slíku beinu samráði við þjóðina fara gegn grunnreglum lýðræðisins.

Til að taka þetta saman þá hafa EES-ríkin takmarkaðan mótunarrétt í löggjafarferlinu og engan ákvörðunarrétt. Þess ber að geta að með auknum völdum Evrópuþingsins í löggjafarferlinu hefur aðkoma EES-ríkjanna orðið flóknari og veikst nokkuð frá tilkomu EES-samningsins 1992.

Kosningarnar í ágúst snúast fyrst og fremst um að fjölga valkostum og tækifærum til að bæta lífskjör almennings og efla samkeppnishæfni landsins okkar.